Blogs

Waar ben ik mee bezig? Wat vind ik belangrijk? Hier gaat het over!

Vier jaar geleden ging het licht ineens uit bij mij. Mijn lijf liet me in de steek! Ik had allerlei hele nare onverklaarbare lichamelijke klachten, had veel strijd met mijn dochter, voelde me vaak opgejaagd, soms was ik erg emotioneel en bij tijden voelde ik me ontzettend mat en afgevlakt. En op een dag kon ik niet meer. Ik kon het niet meer opbrengen om door te gaan.

Ik was boos op mijn lijf, het werkte niet mee. Gewoon doorgaan was wat ik wilde. Ik had alles: een top vent (mijn rots in de branding), twee prachtige kinderen, fijne vrienden, een baan als rechercheur waar het ook allemaal goed liep. En ik was niet gelukkig! Verdomme wat was ik boos en voelde ik me onmachtig. Waarom lukte het mij niet om te genieten van het leven? Om te LEVEN?

Uiteindelijk kwam ik in contact met een bijzondere man, die mij een spiegel voorhield en mij vertelde: “Je bent volledig op. Je hebt heel veel onverwerkt verdriet in je. Dat wat je doet past jou helemaal niet. Er schuilt een prachtige, vrolijke, dominante vrouw in jou. Wat ik nu zie, is een schim van haar!”

Zijn woorden raakten me diep. Inderdaad: Ik herinnerde mij een tijd waarin ik heel vrolijk was, fladderde en vrijheid ervaarde! Waar was die leuke vrolijkerd? En hoelang was ik haar al kwijt? Mijn conclusie: Al heel erg lang.Zou er dan nog zoveel verdriet in mij zitten? Wat er was gebeurd viel toch allemaal wel mee? Iedereen maakt vervelende dingen mee in zijn leven, toch? Het was niet gemakkelijk, maar ik kan daar goed mee dealen!? En wat als ik het toch aan zou durven kijken?

En daar begon zich langzaam het pad te vormen naar weer LEVEN. Het begon bij de inzichten. Bij het herkennen en erkennen van mijn overlevingsstrategieën. Die er zijn om mij te beschermen en op een gegeven moment niet meer helpend zijn, omdat zij mij verhinderen om te VOELEN.  Voelen wie ik ben, waar ik voor sta, waar ik blij van word, waar ik van ga dansen. En dat voelen dat zit niet in mijn hoofd. Dat zit in mijn LICHAAM, mijn lijf. 

Ik mocht van mijn hoofd naar mijn lijf gaan. Daarin zat ook het verdriet opgeslagen. Zelden had ik daar naar “geluisterd”. Hierdoor nam ik beslissingen vanuit mijn hoofd en niet vanuit mijn hart. Beslissingen die niet altijd slim of handig waren.En ik ben gaan luisteren en gaan voelen. En wat kwam er een Shit los! De pijn en het verdriet doorvoelen was heftig. Ik begreep toen ook waarom er overlevingsstrategieën worden gecreëerd. Ik wist niet dat het doorvoelen van verdriet fysiek zoveel pijn kon doen.

De liefde en vrijheid die ik echter mede hierdoor ben gaan ervaren, is onbeschrijflijk groot! Ook verdwenen mijn onverklaarbare lichamelijke klachten.

NEE mijn lichaam liet mij vier jaar geleden niet in de steek. Het wilde mij laten zien dat ik ver van mijn pad was afgeweken. Mijn unieke pad. 

Mijn boodschap voor jou:

Your body is precious. It’s your vehicle for awakening. Treat it with care.”  -Buddha- 

Met een vriendin sprak ik deze week over het doorkomen van een kies, wat nogal wat klachten en pijn veroorzaakte. De wortel werd omgeven door een kluwen van zenuwen. Hem trekken zou mogelijk voor complicaties zorgen. 

Vanmiddag gingen mijn gedachten weer terug naar dat gesprek en bedacht ik me dat de omstandigheden van die kies, een mooie metafoor is voor onze wortels als mens. Onze wortels van herkomst: onze ouders, onze opa’s en oma’s, onze over over grootouders enzovoort. Deze ouderlijke lijnen maken samen met onszelf en onze kinderen het familiesysteem. 

Vaak zitten er vele oude pijnen in een familiesysteem, onverwerkte stukken, die uitmonden in verstrikkingen. Als we die nu zien als de zenuwen. Deze zitten als kluwen om de wortels van het systeem en houden deze klem. Hierdoor ontstaat er een probleem met de kies en het gebied daarom heen. In ons dagelijks leven vertaalt zich dit in steeds stuklopende relaties, problematische relatie met de ex-partner, terugkerende problemen met leidinggevenden, continue strijd tussen jou en je kind, je hebt moeite om voor jezelf op te komen en zo zijn er nog meer voorbeelden. 

Als je echt naar de onderliggende oorzaak van de problemen zou gaan kijken, is dat vaak rauw verdriet.  Als die zenuw wordt aangeraakt doet dat vreselijk pijn. Dat wat pijn doet, daar willen we van weg.Dat heeft ons geholpenom te “overleven” ente bereiken wat we tot nu toe hebben bereikt. Echter op een gegeven moment keert dat “overleven” zich tegen onsen vroeg of laat wil het verdrietgezien worden. We zullen dan terug moetengaan naar die oude pijn, het moeten doorvoelen, om ruimte te maken, om andere/nieuwe stappente kunnen zetten. Om vrijheid te ervaren.

 

Ik ervaar dagelijks de vrijheid die ik heb gekregen door aan de onverwerkte stukken van mijn familiesysteem te werken. Heb jij het gevoel dat jij verstrikt zit? Loop je telkens tegen een muur aan?  Wil jij in jouw leven andere/nieuwe stappen zetten om volledig jouw potentieel te kunnen leven? Graag nodig ik jou uit om een vrijblijvende afspraak met mij te maken om te bespreken hoe we samen naar jouw gewenste situatie kunnen komen.


Een vriendin attendeerde mij op dit Surinaamse spreekwoord:

“Als je een steen op de weg laat liggen, struikelen je kinderen daarover”

Ze zei: “Ik moest bij het lezen hiervan aan jou denken”. De betekenis van dit spreekwoord is precies zoals ik het zie en wat ik ook in de opvoeding met mijn kinderen ervaar. Zij houden mij een spiegel voor. Dat is dan een steen die ik op mag pakken, aan mag kijken en opruimen. Zodat er ook echt ruimte ontstaat.

Misschien klinkt het gemakkelijk en ik weet dat dit niet het geval is. Het begint bij herkenning, erkenning en inzicht. Alleen dat al, brengt al veel. Pijn doorvoelen, lief zijn voor jezelf. Stap voor stap, steen voor steen. De weg vrij maken. Hierdoor kunnen onze kinderen hun pad lopen, zonder elke keer over onze stenen te struikelen.